ਇਹਨਾਂ ਬਲੈਕੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਕਈ ਧੜੇ ਸਨ। ਧੜੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈਆਂ ਤੇ ਕਤਲ ਹੋਣੇ ਬੜੀ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਭਾਰੀਤ ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬਲੈਕੀਏ ਲਾਲਚ ਵੱਸ ਮਾਲ ਖੋਹਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਸਨ। ਮਾਨ ਫੜੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਮਾਲ ਢਹਿ ਜਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਲ ਢਹਿ ਜਾਣ ‘ਤੇ ਐੱਫ ਆਈ ਆਰ ਦੀ ਕਾਪੀ ਭਾਰਤ-ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਭੇਜਣ ‘ਤੇ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਮੁਆਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਿਸਕੁਟਾਂ ਨੂੰ ਰੈਣੀਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ 100 ਗਰਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਖੁੱਲ੍ਹ ਐਨੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਭਦਾ ਤਾਂ ਦੋ ਝੋਟੇ ਹੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਲਿਜਾ ਕੇ ਕਿੱਲੋ ਅਫੀਮ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਥਾਹ ਪੈਸਾ ਸੀ। ਬਲੈਕੀਏ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਤੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਤਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਥਾਣੇ ਘਰਿੰਡੇ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਕਹਾਵਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਘਰਿੰਡੇ ਲੱਗਾ ਏਂ! ਬਲੈਕੀਏ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਵੀ ਬੜਾ ਸਨ ਤੇ ਉਡਉਂਦੇ ਵੀ ਬੜੀ ਸਨ। ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਬਲੈਕੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ-ਚਾਰ ਹੀ ਜਾਇਦਾਦਾੰ ਬਣਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਾਕੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਧਰ ਗਈਆਂ ਬੇੜੀਆਂ, ਉਧਰ ਗਏ ਮਲਾਹ! ਕਈ ਕਤਲ ਹੋ ਗਏ, ਕਈ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਈਆਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਨਸ਼ੱਈ ਨਿਕਲ ਆਈ ਤੇ ਕਈ ਸ਼ੋਸ਼ੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖ਼ਰਚੇ ਕਰ-ਕਰ ਕੇ ਨੰਗ ਹੋ ਗਏ। ਜੱਟਵਾਦ ਦੇ ਡੰਗੇ ਹੋਏ ਸਮੱਗਲਰਾਂ ਦਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਸੌਂਕਣ-ਸਾੜਾ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸਨ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਕਿਆ ਪਿੰਡ ਨੌਸ਼ਹਿਰਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਿੰਡ ਦਾ ਜੱਦੀ-ਪੁਸ਼ਤੀ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ (ਨਾਂਅ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ) ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਧੰਦਾ ਬਲੈਕ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ। ਬਲੈਕੀਆਂ ਦਾ ਬਾਰਡਰ ਤੋਂ ਮਾਲ ਲਿਆਉਣ-ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਂਡੀ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਬੀਐੱਸ ਐੱਫ਼ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਬਲੈਕੀਏ ਕੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਾਂਡੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਬਹੁਤੇ ਮਾਲ ਸਮੇਤ ਆਪ ਹੀ ਫਰਾ ਦੇਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਲਸ ਦੀ ਕਾਰਕਰਦਗੀ ਵੀ ਪੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਫੜੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ ਪਾਂਡੀ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਪੈਸੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਖਰਚ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਝਿਊਰਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸਰਦੂਲ ਸਿੰਘ (ਨਾਮ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ) ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਾਂਡੇ ਆਦਿ ਮਾਜਣ ਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਨਾਂਅ ਸ਼ੂਲਾ ਸੀ। ਸ਼ੂਲੇ ਦੀ ਮਾਂ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਰੋਟੀ-ਟੁੱਕ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਡਰ ‘ਤੇ ਪਾਂਡੀ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ੂਲੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੜੇ ਭਾਰੀ ਗੁਣ ਸੀ: ਇੱਕ ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਤਾਂ ਦਾ ਦਲੇਰ ਸੀ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦਾ ਬੜਾ ਪੱਕਾ ਸੀ। ਮਾੜੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬਲੈਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਹਾਵ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।